سه مورد مهم در عکاسی از ساختمان های تاریخی

سه مورد مهم در عکاسی از ساختمان های تاریخی
آیا این ساختمان تاریخی است یا هنری ؟؟؟

 

شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد که به شهری در نزدیکی خود سفر کرده باشید،

یا برای تفریح به شهر ها و کشور ها و یا حتی مناطقی نادیده رفته اید.

رفتن به سفر برای هر شخصی ، معنی خاصی را تداعی می کند و به شما جلوه های مختلف قدرت الهی را نشان میدهد،

امروز می خواهیم راجع به دست ساخت های بشر که در طبیعت های مختلف ایجاد شده اند صحبت کنیم.

معمولا وقتی به سفر میرویم،

علاوه بر فضاهای مختلف طبیعی به ساختمان ها و مکان هایی میرسیم که توسط انسان ایجاد شده اند،

با دیدن این فضا ها متعجب می شویم و گاهی از دیدن آنها لذت برده و گاهی نیز غمگین می شویم،

هر مکانی در جایی از کره خاکی ، معنی و مفهوم خاصی برای اهالی آنجا دارد.

یادمان ، یک نوع بناست که صراحتاً برای بزرگ‌داشت یک شخص یا یک رویداد مهم ساخته‌شده‌است

که برای یک گروه اجتماعی یادآور زمان‌های تاریخی یا میراث فرهنگی آنهاست.

یادمان‌ها نمونه‌ای از معماری تاریخی محسوب می‌شوند.

واژه یادمان معمولاً برای ساختمان‌ها و بناهایی بکارگرفته می‌شود که جنبه تاریخی و فرهنگی دارند.

به‌طور خاص‌تر، بناهایی که در زمان‌های گذشته ساخته شده‌اند و به‌مرور زمان ارزش تاریخی پیدا کرده‌اند یادمان نامیده می‌شوند

و می‌توان به گونه‌های زیر اشاره کرد:

«یادمان باستانی» که شامل بناهای بسیار قدیمی و باستانی است و «یادمان تدفینی» که سازه یا ساختمانی است که در بسیاری از فرهنگ‌ها بر گور درگذشتگان بر پا می‌شده‌است.

اینکه این ساختمان ها ، تاریخی هستند یا هنری ، یا اینکه هم تاریخی و هم هنری هستند،

جای بحث سنگینی دارد که میطلبد متخصصان مختلف راجع به آن بحث کنند ، ولی عکاسی از این ساختمان ها ، شرایط و ویژگی های خاص خود را دارد.

 

از چه زاویه ای نگاه کنیم؟

 

نگاه کردن ، همیشه با چگونه دیدن متفاوت است.

برای دیدن بنا ها و ساختمان های مختلف ، مخصوصا از لحاظ عکاسی ، می بایست ، به شیوه های مختلفی ساختمان مربوطه را بررسی کنید و بدانید برای معرفی آن ، می بایست از چه زاویه ای عکس بگیرید.

گاها شده در عکس های مختلف ، زاویه های خارق العاده را دیده اید ،

ولی این سوال مطرح می شود ، که چگونه این عکس گرفته شده است؟؟؟

چندین زاویه خوب وجود دارد که معمولا مورد استفاده اکثر عکاسان است و استفاده ی زیادی از آنها شده است.

و به گونه ای نیست که بشود گفت ، همیشگی است ، بلکه شما نیز می توانید زاویه مخصوص خودتان را بیابید و آن را با بهترین عکس ثبت کنید.

اینکه چگونه بتوانید زاویه خوبی را بیابید ، بستگی به ساختمان و نگاه شما دارد ،

ولی نمی توانیم فرمولی خاص را برای اینکار پیدا کنیم.

 

یک کادر و ترکیب بندی خوب

با وجود این که دوربین‌ھا و تجھیزات عکاسی روزبروز خودکارتر و دقیقتر میشوند،

ھنوز تفاوتھای بسیاری بین عکسھای یک عکاس آماتور و یک عکاس حرفه‌ای وجود دارد.

یکی از نکات مھمی که یک عکس حرفه‌ای و با ارزش را از یک عکس ضعیف و آماتوری متمایز میکند، کادربندی و ترکیب بندی صحیح عکس است.

موضوع:

حالت کلی موضوع در انتخاب کادر مؤثر است.

انتخاب کادر باید با حالت جاافتاده و پذیرفته شده طبیعی موضوع که در نهایت براحتی مورد پذیرش چشم بیننده قرار می گیرد.

متناسب باشد. هنگامی که عوامل عمودی متعدد می شوند و در سطح افق گسترش می یابند کادر مستطیل افقی مناسبتر است.

عوامل هدایت کننده چشم :

این عوامل، موجب تعیین کادر می شود از این نمونه می توان به جهت دید و یا سمت حرکت موضوع ،‌خطها ، سطحها و تاریکی ها و روشنایی ها اشاره کرد.

زاویه دید را به سه دسته تقسیم می کنند:

زاویه دید از روبرو:

اگر دوربین در امتداد محور چشم عکاس و عمود بر خط افق باشد

زاویه دید روبرو نامیده می شود در این زاویه دید، تحریف یا اغراق در تصویر به وجود نمی آید

و موضوع حالت طبیعی خود را حفظ می کند. بیشتر در عکاسی چهره، به کار می رود.

زاویه دید از پایین:

اگر دوربین هنگام عکاسی پایین تر از خط چشم موضوع قرارگیرد

در ابعاد موضوع اغراق شده و با عظمت و پایداری بیشتری جلوه می کند

اما اگر زاویه دید بسیار پایین باشد موضوع حالت مضحک و غول پیکر به خود می گیرد.

زاویه دید از بالا:

اگر دوربین به هنگام عکاسی بالاتر از سطح دید موضوع قرار گیرد تصویر موضوع کوچکتر و حقیرتر به نظر می رسد.

تعیین قاب (کادر یا فریم frame) تدبیری است که در طی آن عکاس با استفاده از عوامل موجود در صحنه، معنای بیشتری به سوژه خود میبخشد.

این قاب میتواند هر چیزی باشد،

چند بوته، درختان، یک پنجره یا یک درب، همه میتوانند قابی دیگر در قاب اصلی عکس ایجاد کرده و توجه بیننده را به موضوع اصلی معطوف نمایند.

شما برای انجام دادن این کار باید بسیار مراقب باشید

که فاصله و نور دوربین را بر روی اسن قاب تنظیم نکنید،

بلکه شما باشد فاصله و نورسنجی را برای سوژه درون قاب انجام دهید.

اگر شرایط نور را طوری فراهم کنید که بتوانید از دیافراگم بسته استفاده کنید بسیار بتر است، زیرا عمق میدان وضوح بیشتری خواهید داشت.

ممکن است که نور سنجی صحیح موجب شود بخشی از این قاب، تاریکتر از بقیه عکس باشد، که این حالت هم میتواند به حس دراماتیک عکس کمک کند.

برای بهبود کادربندی تصاویر٬ معمولا عکاسان از اصول زیر بهره می‌برند:

  • قانون یک‌سوم – (قرار دادن سوژه روی خطوط یک سوم)
  • قانون نقاط طلایی – (قرار دادن نقاط کلیدی سوژه – مانند چشم‌ها – روی نقاط طلایی تصویر)
  • ایجاد حالت S – (انحنای سوژه)
  • ایجاد حالت X – (برخورد سوژه با عوامل محیط در طول قطرهای کادر)
  • بررسی پس زمینه و پیش زمینه تصویر – (تنظیم دیافراگم٬ عمق میدان و نوع کادر عکس)
  • استفاده از کادرهای طبیعی – (استفاده از عناصر موجود – مانند پنجره – به عنوان کادر در تصویر)
  • استفاده از قاعده فرد – (گنجاندن سوژه در کادر با ضریب اعداد فرد).

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

error: Content is protected !!